Bırakıp giderken yaralı kanatlarımı uçurumun kenarına...

Siyah Matemim

Wed, 25 Apr 2007 19:03:00 +0300

Yalnızlık her defasında daha da acıtıyor içimi

Nedendir bilmem, sadece senle hissediyordum gerçeklerimi

Ama artık olmadığına göre

Kendimi bu dünyadan koparmamam için bir sebep yok

Elbette sonsuza dek terketmiyorum bu bedeni

Geri döneceğim yine eskisi gibi...

Bu, ne basit bir intihar mektubu ne de bir af dileyiş

Sadece bir yakarış, sana bir direniş

Beni istemediğinde,

Yine yalnızlık kucakladı beni...

Nefes almama izin vermeyip boğarcasına ve

eritir gibi bedenimi...

Evet yalnızlık...

Kanınla yıkanmış bedenim;

Artık seninim...

Karanlıktaki kadar çıplak

Simsiyah bir matemdeyim...

.. ( devamı )

Bitmeyen Ölüm

Wed, 11 Apr 2007 21:22:00 +0300

Simsiyah siluetler, binlerce kez tekrarlarnan sözler

Duymak görmek istemiyorum artık

Çığılıklar yine, yine aynı

İçimden ruhumu alıp götürürlerdi;

Kalbimin nasıl çarptığnı bilseler

Biliyorum gelecekler...

Dayanmalıyım, acılarım;

Mikafatım olacak

İçimden kopan çığlıklarım

Sessizliği parçalayacak.

Biliyorum gelecekler...

Bekliyordum, sonunda işte

Bilmem, kaçıncı gelişi...

Ben ne ölümler gördüm

Derinden hissediyorum artık acıyı

Tue, 13 Mar 2007 20:46:00 +0200

Biliyorum varsın yanımda...

Çünkü hep oldun.

Beni yalnız bıraktın dediğim anlarda bile

Beni anlıyordun...

Bağlıydık birbirimize

Görürdün beni, içimi

Bilirdin gerçekten;

Sanki derinimde bir yerlerdeydin

...

Sun, 11 Mar 2007 20:38:00 +0200



        Renk değiştiriyor gökyüzü..Masmaviyken herşey, karardı birden...Dün kadar karanlık oldu; bugünüm kadar umutsuz...Bir damla gözyaşıyla canlanacak hayat, bir damla kanla bitecek...Ve belki bir daha göremeyeceğiz beyaz bulutların giderken bıraktıkları izleri...Biraz daha ölüp biraz daha dirileceğiz; yeterki dursun bu dünya, ve karanlık alsın beni yanına...
.. ( devamı )

Acılarım alıp götürürken benden herşeyimi...

Sun, 11 Mar 2007 20:08:00 +0200

        Binbir acı ele geçirmiş bedenimi,

        Yakıyor...

        Durmak bilmeyen bir nefret damarlarımda;

        Dünya'ya karşı

        Gittikçe artıyor...

                            Büyüyor bedenimdeki yaralar;

                            Gözlerim görmez oluyor artık

                            Ama içimde nefretim besliyor beni;

         &nbs.. ( devamı )

Kendi Karanlığında Yaşamak

Sat, 10 Mar 2007 00:34:00 +0200

          Gittikçe daha da mı batıyoruz dibe, yoksa bana mı öyle geliyor?

Bir yerden geldik, bir yere gidiyoruz...Hiç bitmeyecek sanmıştım acıların, ama bak iyileşiyor artık kanayan yaralarım...İnsanlrın vurduğu hançerler beni yaralasa da hayata bağlanmamı sağlıyor artık.Kendi varlığımı keşfettim, ruhumu tanıdım.Meğer ne kadar susamış bu ruh huzura...Beni acıtlasalar da; yaşadığımı hissediyorum artık...Ve zamanla acının verdiği his bir zevke dönüştüyor.Çünkü çok yaralandım; ama acılarım bana artık yalnz olduğumu hissettirdi...Kendi karanlığımda yaşamayı öğrendim zamanla...

         Bu karamsarlıkta sadece birkaç şey mutlu ediyor beni.Sonsuzmuş gibi gelen gökyüzü, beni alıp götürüyormuşçasına esen rüzgar ve müzik...Artık sadece bunlara tahammül edebiliyorum.İnsanların iki yüzlülüğü karanlığı bana da geçecek çünkü, onlardan olursam...Kimsenin kuklası değiliz, hayat bir oyun ama rollerimiz kendi koyduğumuz kurallarla can bulacak; çünkü hepimizn kendi karanlıkları var.En sevdiğiniz kişi, en sevdiğiniz şarkı gibi hepinizin bambaşka karanlıkları var.Ama bunların dışında;yitip gitmek diğerleri gibi; saçma sapan insanların, maddelerin, inançların, ölesiye sevdiğimiz şeylerin kölesi olmak -hayır- bu değil yaşamak.Yaşamak bize verilmiş bir şanstır.Süresi doluncaya kadar istediğini yapabildğin ve sonunda sana uyanmayacaksın gibi gelen bir uykuya .. ( devamı )

Yalnızlık

Fri, 09 Mar 2007 23:58:00 +0200

YALNIZ RUHLAR

Yalnızlık diye tabir ettiğimiz şey nedir?Yanımızda insanlar olmaması mı?Yoksa düşündüklerimizi kimsenin anlamadığı için, içinde bulunduğumuz durum mu?Bence ikisi de değil, yanınızda bir çok insan olabilir ve birgün sizi anlayan biri de çıkabilir, ama hep yalnızsınızdır...

İnsanlar genelde yalnız olmaktan yakınırlar.Neden?Kendi ruhunuza yetemiyor musunuz?Bir başkasının duygularına, düşüncelerime ihtiyaç duyup onlara bağlı kalmak yalnızlıktır.Kendinizi kaybedersiniz, ne olduğunuzu bilemezsiniz.Durumunuzdan yakınırken en dibe batarsınız, derinlere...Ve birgün anlar sizi hayat ama çok geçtir.Bağımlı olduğunuz insanlar, nesneler, inançlar artık sizi ele geçirmiştir oysa, inandığınız herşey yalandır.Hayat bir oyun biziz oyuncular da; yönetilen, güdülmek istenen, asalakça yaşayanlarız ve bu yüzden birgün simsiyah olacak ruhumuz, bedenimiz var olsa da..Ancak o zaman anlayacağız yalnızlığımızı...

Herkes kalabalık içinde yalnızdır çünkü, ve bu bitmez.Ölseniz de yalnızsınız; sadece inançlarınız kalır geriye.Ne hayatınızı adadığınız sevgiliniz, ne üç günlük aşklar, ne para ne pul..Yapayalnız kalırsınız o çamurlu toprağın altında.Ve o zaman daha iyi anlarsınız yalnızlığınızı.Çünkü yaşarken düşünemezsiniz sonra olanların acısını...Sanki bitmeyecek gibi gelir kalabalıkta geçen zamanlar, sanki her gün yeni bir gün doğacak diye düşünürsünüz ve herşey boş...